Kitaplar. Port Blue. Huzur. Sakinlik.

Bir şeyler yoluna girmeye başlayana kadar sadece bunlarla yaşayacağım.

Tüm söyleyeceklerim bu kadar.

Kafamı en çok “Birini artık sevmiyor, özlemiyor olmak birlikte yaşanılan anıların önemini azaltır mı?” sorusu kurcalıyor. Ne kadar düşünsem de buna net bir cevap bulamıyorum içimde. Duygularım, mantığım sürekli beni yönlendirmeye çalışıyor, bu yüzden gerçek cevaba ulaşamıyorum.

Bir yanım hayır, değiştirmez tabiki diyor. Bir kere zaman farklı olduğu kadar insanlar da farklı. Kimse eskiden olduğu gibi değil ve biliyorum ki istesek de yine o eski halimiz gibi olamayız. Davranışlarımız, sözlerimiz aynı olsaydı bile yine aynı insanlar olmayı başaramayız. Yaşadıklarımız; karşılaştığımız kişiler ve olaylar buna asla izin vermez. Biz değiştik değişmesine ama o zamanda kalan şeyler asla değişmedi ve değişmeyecek. Anılarımız aslında geçmişe ait ve geçmişte oldukları yerde önemliler. Bu nedenle başka bir zaman diliminde de olsa bunlar hala hatırlandığında yüz gülümseten, mutluluk verici anlar. Yani en azından teoride öyle olmalılar.

Kızgın, üzgün ve kırgın olan diğer tarafım ise bütün bunların işe yaramaz olduğunu düşünüyor. Bütün çabamı ve zamanımı boş anları doldurmaya çalışmakla geçirdiğime inanıyor. Ne yazık ki kendimi hep bu tarafıma daha yakın hissediyorum. Sanırım bir ilişki bittiği zaman anıların anlamını da beraberinde götürüyor. Geri kalan şeylere de anı demekle yetiniyoruz sadece ama elimde olsa onlar için başka bir isim düşünürdüm. Geçmişe ait kalmış, böyle insanın içine kendiliğinden yerleşmiş gereksiz bir parça gibi. Boş insanların boş hayaletleri gerçekten rahatsız ediyor. Biliyorum ki hepsi sadece kafamın içinde ama bunu bilmek kendimi aptal gibi hissetmekten kurtarmıyor. Birinin silip atmaktan hiç çekinmediği şeyleri öylesine çöpe fırlatırcasına atmamayı istemek tam bir aptal gibi hissettiriyor.

Bazı zamanlar da iyice saçma düşüncelere dalıyorum. Değer vermek, umursamak ve iş dostluklara gelince tam bir geri kafalı gibi her ihtiyaç duyduğunda yanında olmaktan falan bahsediyorum. Ben bunu bekliyorum, en çok bunu diliyorum; farkında olmadan nasıl da çok şey istiyorum ama. Ne kadar da safım. Kimse için bir şey yapasım yok, artık yapmıyorum da zaten. Soğuk ya da kendini beğenmiş olduğumu düşünenler olabilir ama biraz daha umursarsam kendimi umursamaya halim kalmayacak. Bunaldım. Yok ama yok bu fazla uzun sürmez; yine gidip en güvenilmeyecek, en sıkıcı, kendini aşırı derecede önemseyen insanlara gidip güvenir aynı şeyleri yeniden yaşarım kesin. Öğrenmiyorum, akıllanmıyorum ve ne olursa olsun yine umut etmekten, çok şey beklemekten; gerçek dostlar istemekten vazgeçmiyorum. Bunun bedelini de fazlasıyla ödüyorum.

Şarkıların enstrümental versiyonlarına karşı zaafım var.