Untitled until I find my own story

agop: Artık “yanlı” bile diyemeyeceğim, rezil, kepaze, gazetecilik onurunu...

Sun, 16 Jun 2013 01:30:38 +0300

agop: Artık “yanlı” bile diyemeyeceğim, rezil, kepaze, gazetecilik onurunu...:

Artık “yanlı” bile diyemeyeceğim, rezil, kepaze, gazetecilik onurunu ayaklar altına alan ulusal yayın kuruluşları, görsel ve yazılı tüm basın organları kanıma dokunuyor. Kimse artık medya çalışanlarının kabahati yok, asıl suç medya patronlarında demesin, kimse artık avukatlar yerlerde sürüklenip götürülürken “hakim de/savcı da ne yapsın onu da sürdürürler bir yere” diye açıklama yapmasın, kimse zavallı polis memuru da emir kulu, onun da amirleri var demesin. Ezcümle, vicdanı bir şeylerden rahatsızlık duyan herkes pekala da elini taşın altına koyabilir, birileri sürülecektir, birileri kovulacaktır, birileri azarlanacaktır ama insanlığın böyle dünyevi sebepler bahane ederek ayaklar altına alınması hiçkimse tarafından, hiçbir surette unutulmayacaktır. Ne iyi bir yerde görev yapmak, ne 2000 lira maaş almak, ne ekstradan prim kazanmak vicdansızlığa, onursuzluğa bahane olamaz.

Photo

Sat, 15 Jun 2013 01:31:26 +0300

Gündemle alakası olmayan bir takım saçma şeyler. Burası hep beni üzen şeylerle başa çıkabilmem için...

Fri, 14 Jun 2013 23:39:00 +0300

Gündemle alakası olmayan bir takım saçma şeyler.

Burası hep beni üzen şeylerle başa çıkabilmem için sığındığım bir yer oldu. O zamanlar etrafımda insanlar vardı ama oturup da derdimi anlattığımda dinleyecek biri yoktu. Dinleyen olsa bile benim konuşmam bitince hemen konuyu kendilerine çevirirlerdi. Zaten güven problemi yaşıyordum, üstüne bunlar eklenince hiçbir şey anlatmamaya başladım.

Sonra geldim, burada anlatmaya başladım. Hiç tanımadığım insanlar okudu. Çoğu kişi sıkıldı gitti tabi. Ama çok saçma bir şey oldu, birileri her gün yüz yüze baktığım ya da yıllardır hayatımda olan insanlardan daha çok merak etti beni. En basitinden mimarlıkla ilgili onca takıntımı garip karşılamadılar. Yıllardır tanıdığım kişiler ne kadar mutsuz olduğumu bile bile gelip bana “ehehe bilkent bebesi” tadında konuşurken, yaparsın başarırsın çalış diye destek veren bile oldu. Resmen buradakiler hayatıma en yakınlarım dediklerimden daha çok dahil oldu. Saçma belki ama buradaki birkaç kişi gerçekten benim için önemli insanlar hala. Şimdi bunları böyle yazmam bana bile aşırı duygusallık gibi geliyor. Ama hayatımın o en kötü dönemlerinde kimse gelip bana içten bir şekilde nasılsın iyi misin diye sormadı. Rahatça ağlamayı hiç beceremem ama dayanamayıp okulun bir köşesine çekilip tek başıma az ağlamadım. Yaşamayan biri kendini değersiz hissetmenin ne kadar ezici olduğunu anlayamaz. İyi günlerimi bile değersizleştirecek kadar çok saçma sapan gün yaşadım. Özellikle o zamanlar birilerinin halimi hatrımı sorması, ya da en azından yazdıklarımı okuması benim için önemliydi. Hala da öyle.

Mimarlık okumak istiyorum, okulu bırakıyorum dediğimde 10 insandan 9’u beyinsiz olduğuma beni ikna etmeye çalıştı. Yıllarca kendimi anlatacağım diye kendimi paraladım. Babamla aylarca oturup konuştum, zor ikna ettim ama yine de kendimi anlatamadım. Daha 2 gün öncesinde Zaha Hadid’den bahsettiğimde “mimarlar para kazanabiliyor muymuş?” dedi adam. Tamam istediğini yap dedi ama yok bir türlü anlayamadı yine de. Jürilerden, teslimlerden, maketlerden isyan ettiğimde hala gelip şakayla karışık “herkes sana söylemişti eheh mimarlığı da mı bırakacaksın” diyor, gülüp geçiyorum ama yine de feci dokunuyor. Bazen şu yaşadıklarımı unutup, bırakıcam artık falan diyorum ya o an kendimden nasıl nefret ediyorum anlatamam. Sanırım geçmişte yaşadığım bazı şeyleri de unutmamam gerekiyor.

Burayı açalı 3 yıl olmuş. Genelde hüzünlü, saçma sapan sıkıntılı şeyler yazdım. Ama bu zaman zarfında çok güzel günler de yaşadım. Hayatımda tanıdığım en iyi insanla bilkentte tanıştım mesela. Kız, içime yaşam enerjisi doldurdu resmen. Mezun olunca İstanbul’a taşınma hayali vardı, ne yapacaksın diye soramıyorum korkudan. O da giderse Ankara yeniden boş gelmeye başlayacak ama İstanbul onu mutlu edecek biliyorum, gitmesini istiyorum. Burada kalmak istese bile ben yollarım hatta ama sevdiğim insanları İstanbul’un alması da çok fena oluyor artık.

Son zamanlarda buraya yazmayışımın nedeni sonunda hayatımın istediğim gibi olması falan değil. Okuldan resmen nefret ediyorum. Ama mimarlık o kadar başka bir şey ki benim için. Nefret ettiğim okulu bile bana sevdirmeyi başarıyor kimi zaman. Aramızda çok dinamik bir ilişki var. Hayatımda bu kadar sevip aynı zamanda da bu kadar nefret ettiğim bir şey olmadı. Bazen sıkıntılı, bazen güzel günler yaşıyorum.

Hayatım istediğimden, beklediğimden bayağı bir farklı aslında ama son birkaç aydır 2-3 yılımın acısını çıkartırcasına eğleniyorum. Yine derdimi anlatabileceğim biri yok ama liseyi daha yeni bitirmiş insanların enerjisi bana mutluluk veriyor. Hele birkaç insan var; o çocuksu yönleri, iyi niyetleri falan o kadar hoş ki insan elinde olmadan neşeleniyor. Benim yaşadığım olaylara benzer bir şey yaşamamışlar, daha okuldan yeni mezun olup heyecanla üniversiteye gelmişler ve umutlular. Şimdi oturup nasıl anlatayım ben bu insanlara şu yaşadığım saçma sapan şeyleri? Şu anda yapabileceğim tek şey iyi günlerimin tadını çıkarmak sanırım, ben de çok takmadan eğlenip geçiyorum. 3 yıl önce yaşamam gereken duyguları onlarla birlikte yaşıyorum sanki ve şimdilik bu bana yetiyor.

Photo

Fri, 07 Jun 2013 22:46:00 +0300

HELP!

Mon, 03 Jun 2013 16:15:07 +0300

resistaksim:

Friends in Morocco, Algeria and Tunisia;
We heard that Turkish prime minister Recep Tayyip Erdogan will be visiting your countries in the coming days.
His police has been brutally oppressing peaceful demonstrators for days.
Please show your human solidarity by protesting!!!

pleasehugmetrouble: musicmylife14: HELPP // please

Sun, 02 Jun 2013 16:03:51 +0300

pleasehugmetrouble:

musicmylife14:

HELPP //

please

kafakafakafa: Ankara’da otobüs şoförleri de direnişe katıldı.

Sun, 02 Jun 2013 16:02:00 +0300

kafakafakafa:

Ankara’da otobüs şoförleri de direnişe katıldı.

fishingboatproceeds: synanthropic: ezranetvibes: dimantez4ever...

Sun, 02 Jun 2013 15:48:27 +0300

fishingboatproceeds:

synanthropic:

ezranetvibes:

dimantez4ever:

TODAY IN TURKEY

this is absolutely bone-chilling

Holy shit.

If you don’t know what’s going on.

nevver: The book was better

Sun, 26 May 2013 16:19:25 +0300

nevver:

The book was better

To People Who Are Scared (by BriBryontour) I.Need.This.

Sat, 25 May 2013 23:16:44 +0300

To People Who Are Scared (by BriBryontour)

I.Need.This.

Sexy Pool Party (by BriTANicKdotcom)

Sun, 19 May 2013 20:11:05 +0300

Sexy Pool Party (by BriTANicKdotcom)

Magneto Being A Douchebag | Multimash | The Multiverse (by The...

Sat, 18 May 2013 01:15:38 +0300

Magneto Being A Douchebag | Multimash | The Multiverse (by The Multiverse)

Yolculuk.

Sun, 05 May 2013 04:29:00 +0300

Bu zamana kadar otobüs yolculukları yapmak beni hep mutlu ederdi. Otogara gideceğim ve yolculuk yapacağım zamanlar çocukluğuma ait en mutlu anıları içerirdi. Bu yolculuklar; düşüncelerimi toparlamam, kendi duygularımla başa çıkmam için bir fırsattı. Çok uzun bir süre bu durum değişmedi. Hep giden ben oldum. Beklediğim tek zaman dilimi, geleceğini bildiğim birilerini karşılamak içindi.

Sonradan durum bir anda tersine döndü. Hem de en beklemediğim, yine giden taraf olacağımı düşündüğüm bir zamanda. Olayları arkadan izleyen biri olmaya dayanamadım. Birilerinin arkasından bakan kişi olamadım, ben de bu yüzden beklemeye başladım. Gidene bakmaktansa, geleceğe bakmak istedim. Gelip gelmeyeceğini bilmediğim, konuşmadığım, gülüşünü duymadığım, tanışmadığım ama içimden tanıdığım birini/birilerini beklemeye başladım.

Bugün otogarın önünden geçerken birlikte yaşayamadığımız maceraları düşündüm. Bir şekilde kendi başıma yaşamaya çalıştığım ama hiçbir zaman amacına ulaşmayı başaramayan maceraları. İşin kötüsü artık üzülemiyorum bile, olsa olsa üzerime tarifsiz bir hüzün çöküyor. Bunca olaydan sonra kendi başıma çok iyi idare edebileceğimi bilsem de artık bunu yapmak istemiyorum. Yalnız olmak istemiyorum. Beklemek kendimi daha çok yalnız hissetmeme neden olsa da bundan uzaklaşamıyorum.

Otogarı görmek zihnimin içinde dolaşmama ve her şeyi baştan hatırlamama neden oluyor. En iyisi uzaklaşmak yerine daha çok yakınlaşmaya çalışmak sanırım. Bunun nasıl olacağını henüz bilmiyorum ama başladığım yola geri dönüyorum. Beklemeye devam edip en doğru zamanda gidiş yolunu bulacağım, buna inanıyorum. Mayıs’ın gelişiyle birlikte kendimi yeniden umut dolu hissediyorum. Yanıma güzel şarkılar alıp yeniden yola çıkıyorum.

Playlist

My Journey Leads To You